Tagarchief: Wildernistrek

hutfotografie in zuid-Frankrijk

Vogelfotografie vanuit hutten in ons land is momenteel erg populair. De onderkomens staan soms al maanden vol geboekt. Via de website van Glenn Vermeersch maakte ik onlangs gebruik van diverse hutten in Zuid-Frankrijk. Een vliegticket naar Toulouse is snel geboekt, maar reizen in coronatijd brengt nogal wat gedoe met zich mee.

Naar het hotel in Sougraigne
Zo is er de vaccinatie-verplichting en daar bovenop kwam nog eens een pcr-test, waar de douaniers bij aankomst in Frankrijk overigens wel naar vroegen. Met een huurauto vanuit Toulouse voert de weg naar Sougraigne, in het departement Aude, een rit van bijna twee uur. Er is bij de aankomst in Sougraigne tijd over, dus gelijk maar naar contactman Philippe van der Steichel gereden in Saint-Juste-et- le Bézu, een gehucht van een paar huizen. Hem vinden lukt niet gelijk, een mevrouw in een naburig dorp weet het echter en wijst de weg. Achteraf was Sougraigne niet de ideale uitvalsbasis, zeker niet vanwege de bergruggen waar iedere ochtend en avond omheen diende te worden gereden. Er zijn bovendien geen gelegenheden om iets te eten. Vanuit dat standpunt was accommodatie in Callian boeken beter geweest.

In de hutten
De volgende ochtend bracht Philippe mij naar een hut om bijeneters te fotograferen. Een keurig onderkomen, met uitzicht op twee dode boomtakken op een paar meter afstand en omlijst door een machtige vallei. Bijeneters vliegen er voldoende, maar strijken die ochtend niet neer op de bewuste takken. Beide takken staan niet in de directe omgeving van een kolonie. Later in de week landt er tijdens zo’n sessie wel een bijeneter in de opgestelde takken. Vlak bij de woning van Philippe ligt een drinkpoel, waar putters en groenlingen regelmatig een bad nemen. Zo af en toe verschijnt er een baardgrasmus, die de karakteristieke ‘Sylvia’ houding aanneemt, met de staart verticaal

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is G8A2392_website.jpg
Bij de drinkpoel nam een baardgrasmus regelmatig een kijkje. (foto; Jacques van der Neut)

omhoog dus. Verder scharrelt er vooral het bekende spul zoals koolmees, vink, grote bonte specht en gaai. De hut is half ingegraven waardoor je op hetzelfde niveau zit met het ondiepe water. Uit een ingegraven slang sijpelt water om het niveau in de poel op peil te houden. In de loop van de week zit ik meerdere keren bij deze poel, met zeer wisselende resultaten. Zo heb ik eenmalig een cirlgors zeer dichtbij, maar de algemenere soorten bepalen toch de toon: grote bonte specht, koolmees, merel en roodborst. Sessies in de zogenaamde ‘karrenhut’, leveren niets op. Er vliegt een zwarte kraai over en er dendert een wild zwijn voorbij. Voor deze week bracht ik een zwaar statief mee en een 500mm. Beide attributen gebruik ik echter niet. In iedere hut zijn namelijk bodemplaten aanwezig.

Oog in oog met steenmarters
Op een avond staan er steenmarters op het programma. Pierre, een man met een gegroefd gelaat, vertelt met passie over de steenmarters rondom zijn huis. Zijn verhaal ondersteunt Pierre met de nodige handgebaren. Een mooie vent. In de omgeving liggen grote rotsblokken met veel ondergroei. Een ideale woon- en leefomgeving voor steenmarters. “Ils sont partout” (‘Ze zitten overal’) verduidelijkt Pierre. Langs zijn huis stroomt een rivier en via een hangbrug loopt hij mee naar een houten hut aan de overkant. Voor het geluidsdichte onderkomen staat een tafel van zo’n twee bij vier meter. Op de tafel liggen stenen en diverse boomtakken met gaten en holten. In de boom er boven hangt een

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is G8A2583_website.jpg
Steenmarters bewegen razendsnel, maar staan ook regelmatig stil. (foto; Jacques van der Neut)

lichtsnoer, waarvan de sterkte met een schakelaar in de hut kan worden opgeschroefd of getemperd. Pierre doet de deur van de hut dicht en dan begint zoals altijd, het Grote Wachten… De steenmarters hebben hier een leuke gewoonte ontwikkeld, ze komen namelijk vroeg, bij daglicht! En warempel, rond een uur of acht komt de eerste, zoals Pierre had

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is G8A2620_website.jpg
Ze speuren regelmatig de omgeving af. (foto; Jacques van der Neut)

gezegd. Het dier loopt snel, maar stopt om de paar meter om de omgeving te verkennen en verdwijnt dan weer. Kort daarop komen er drie steenmarters, die de boomtakken op de opgestelde tafel minutieus onderzoeken. Ze kruipen overal vliegensvlug in en uit, maar de dieren kijken regelmatig om zich heen. Met de Canon 100-400mm is het prima te doen. Locaties om steenmarters te fotograferen zijn er volgens mij niet veel. In Nederland kun je er een huren via Wildernistrek en dan ken ik nu deze locatie in Zuid-Frankrijk. Uit gesprekken met Pierre blijkt dat deze setting soms ook hele bijzondere gasten trekt… Pierre werkt namelijk met wildcamera’s en soms staan er beelden op van bezoekende genetkatten, sierlijke roofdieren met een gevlekte vacht en een lange staart!

Vale gieren van heel dichtbij
De sessies met vale gieren zijn ronduit spectaculair. Dergelijke taferelen ken ik uit Portugal en Spanje. De hut van Philippe, van waaruit je die machtige vogels van zeer dichtbij kunt bekijken en fotograferen, is een belevenis op zich. De vogels staan op een meter afstand en kijken je daarbij zeer indringend aan. Soms slaan de enorme vleugels tegen je hut, waarbij de vogels zich verdringen om het uitgelegde vlees zo snel mogelijk naar binnen te werken.

Naar de hut in Diependal

Een blauwborst bij de hut. (foto: Jacques van der Neut)

De afgelopen twee weken hebben we getoerd door Noord-Nederland en er voornamelijk vernattingsprojecten bezocht. De Oostpolder, de Onnerpolder, de Kropswolderbuitenpolder en noem ze verder maar op zijn immers fantastische gebieden. Natuurontwikkeling op zo’n schaal werpt zijn vruchten af.  Diependal, een waterrijk natuurgebied in Midden-Drenthe,  stond ook op ons lijstje. Het gebied is in beheer bij het Drentse Landschap en grenst aan het Hijkerveld bij het dorp Oranje. Het terrein, met observatiehut, is zeker een bezoek waard. Sinds december 2019 is het onderkomen echter ’s winters met bijbehorende ondergrondse tunnel van 1december tot 1 maart gesloten, in verband met overwinterende vleermuizen. In de tunnel zijn inmiddels de volgende soorten aangetroffen: franjestaart, grootoorvleermuis en baardvleermuis.

In de ondergrondse tunnel. (foto: Jacques van der Neut)

Landbouwgebied
Bij Oranje kun je parkeren en het laatste stuk loop je door een uitgestrekt landbouwgebied. Op die wandeling zie je geregeld gele kwikstaarten en tussen de aardappelen huizen ook de nodige geelgorzen. Mooi, hoe vaak je die kenmerkende zang van deze overwegend gele zangvogels daar hoort. Voor westerlingen is en blijft dat toch een bijzonder geluid. Aan het eind van het grindpad zie je de ingang naar de (ondergrondse) tunnel met lichtschachten naar de hut in Diependal. Door diverse luiken heb je vanuit de hut goed zicht op de omgeving. Rietgors en grasmus laten zich soms op gelijke hoogte fotograferen. Een prachtig zingende blauwborst en een zomertortel blijven helaas op iets grotere afstand. Er valt genoeg te zien: bruine kiekendief, roodhalsfuut, zwarte stern, kuifeend en slobeend. We horen ook een in het riet roepende roerdomp.

Omgeving van de hut. (foto: Jacques van der Neut)

Fotohut
Sinds kort is er aan deze hut een fotohut toegevoegd, op gelijk waterniveau. Aangezien ik in de buurt ben bel ik voor meer informatie over de huur. Kort daarop krijg ik Edo van Uchelen van Wildernistrek aan de lijn. Hij kan echter weinig voor mij doen; je dient die hut namelijk een dag van te voren te reserveren. Voordat ik aan het eind van de tunnel de slingerende trap op loop, zie ik de deur van de fotohut, die je alleen kunt openen met een specifieke code. Boven, zitten bij de geopende luiken vier wat oudere mannen. Hun telelenzen liggen onder handbereik op rijstzakken. Het gesprek gaat over de fotohut. De mannen zijn van mening dat de fotohut beneden wel goed kan worden, maar dat je er op dit moment vooral heel goed meerkoeten kunt fotograferen…