Categoriearchief: Actueel

Overnachten tussen weidevogels op Marken

Na ons tripje in februari naar Portugal wilden we in maart nog meer grutto’s en zodoende komen we uit bij de hut op Marken. Vanuit een houten Pipo de clown wagen weidevogels fotograferen zoals grutto, watersnip en tureluur. Je kunt er bovendien blijven overnachten. Een nachtje omringd door weidevogels. Wat wil je nog meer? Op naar Marken dus!

Weidevogels dichtbij

Jaren geleden gebruikte ik het houten onderkomen al eens. Er was toen nog geen sprake van verhuur via Wildernistrek. Het was toen al spectaculair, dus is het onderhand wel tijd voor nog een bezoek aan deze

Thee zetten op de butagasfles. (foto; Jacques van der Neut)

fotohut. De hut wordt verhuurd vanaf maart tot en met begin juni; de tijd die interessant is voor de grutto en andere weidevogels. We worden met onze foto-uitrusting en slaapzakken naar de fotohut gebracht en we gaan ons installeren. Binnen is het met twee personen te doen, het is af en toe wel een beetje passen en meten, maar ja, wat maakt dat uit. In deze hut zitten houten luiken die je open kunt schuiven en op de vloer liggend kun je diverse soorten weidevogels fotograferen. Vanwege het lage standpunt is het in zo’n geval heel makkelijk een hoekzoeker te gebruiken, of een uitklapbaar schermpje is natuurlijk ook heel handig. Er lopen de nodige grutto’s, maar die blijven nog een beetje op afstand. Gelukkig heb ik onderweg naar Marken een Canon RF converter 1.4x gehaald en die komt hier nu in combinatie met de Canon RF 100-500mm heel goed van pas.

Geen stroom

Behalve grutto’s zien we ook kemphanen, tureluurs, kieviten en scholeksters aangevuld met de nodige eenden zoals bergeend, krakeend, zomertaling en wintertaling. Prachtig om ongestoord die vogels te

Een mannetje zomertaling zwemt rakelings langs de hut. (foto; Jacques van der Neut)

kunnen observeren en te fotograferen. Het geeft ook een inzicht in specifiek gedrag zoals vechten, dreigen of paren. Een mannetje tureluur wil paren en begint met zijn vleugels te slaan en zenuwachtig te fluiten, op zo’n korte afstand zie je ook heel goed het verschil tussen man en vrouw grutto. Het wijfje heeft een langere snavel maar het mannetje heeft zeker in deze tijd een veel warmer getint verenpak. Er komt ook een watersnip voorbij; waar zie je die zo dichtbij? De vogel steekt regelmatig de snavel in de weke prut. In het avondlicht staan er meerdere grutto’s pal voor de hut. Met de ranke snavels brengen de vogels de veren op orde. Dit leent zich heel goed om grutto’s te filmen in 4K. Voordat je naar de hut in Marken gaat, dienen je accu’s geladen te zijn want er is geen stroom. Maar voor zo’n middag en vroege ochtend moet het kunnen. Op een laptop trek ik regelmatig mijn volgeschoten geheugenkaarten leeg.

Naar Portugal(1)

In Portugal liggen prachtige gebieden. De Algarve, net als de Ria Formosa zijn uiteraard overbekend. De eerste trip naar Portugal gebeurde in februari dit jaar, speciaal voor overwinterende grutto’s in de omgeving van de Taag en gevolgd door de tweede trip in april naar de Ria Formosa en de Alentejo.

Duizenden overwinterende grutto’s in de rijstvelden bij de Taag. (foto; Jacques van der Neut)

Duizenden grutto’s

Het was een wens die al langer sluimerde, een keer naar de rijstvelden bij de Taag waar ‘onze’ grutto’s overwinteren. Totaal onverwachts word ik weer op het spoor gezet door Otto Plantema. Samen met Astrid Kant heeft hij immers het boek Grutto uitgebracht en hij vroeg of ik daar in mijn columns voor het Algemeen Dagblad aandacht aan wilde besteden. Het idee om een keer naar de grutto’s te gaan in de rijstvelden in de omgeving van de Taag is dus inééns weer springlevend. Het vereist wel het nodige papierwerk, want Covod-19 heerst immers overal. Op internet hebben we een onderkomen gevonden: Quinta da Rosie in Samora Correia. De gunstige ligging ten opzichte van de rijstvelden

Quinta da Rosie in Samora Correia (foto; Jacques van der Neut)

rondom EVOA geeft hierbij de doorslag. Na de landing in Lissabon halen we onze huurauto op en rijden over de Vasco da Gama-brug naar ons onderkomen in Samora Correia, compleet met slaapvertrekken en airco en een heel goed uitgeruste keuken, met bijbehorende apparatuur zoals oven en een magnetron. Een zwembad is er ook, maar in deze tijd van het jaar nog een beetje koud. In de vroege ochtendzon is het echter heerlijk ontbijten. Het geheel is omgeven door een elektronisch schuifhek. Ruben, onze gastheer, en zijn echtgenote zijn bijzonder gastvrij.

Naar de rijstvelden rondom EVOA

De rit naar het bezoekerscentrum van EVOA (Espaço de visitaEspaço de visitação e observação de aves), is zeer zeker niet eentonig. Je passeert uitgestrekte rijstvelden waarin van alles te zien valt; duizenden zwarte ibissen en natuurlijk wolken grutto’s. Onvoorstelbaar! Zeker als de rijstvelden worden geploegd wemelt het ervan de vogels. Natuurlijk ook de nodige steltkluten, slobeenden, groenpootruiters, koereigers, kieviten en bruine kiekendieven. In ieder struikje hoor je het kenmerkende ‘zip…zip…zip’; het geluid van graszangers. In het

Overal horen we het kenmerkende geluid van graszangers ‘zip..zip…zip’. (foto; Jacques van der Neut)

eenvoudige bezoekerscentrum nemen we een bak koffie en vervolgens maken we een wandeling door het afgesloten deel met diverse schuilhutten. Hier zien we onder meer: lepelaar, flamingo, purperkoet, grijze wouw, wintertaling en kluut. Tijdens het rijden zien we werkelijk overal ooievaars bij de nesten; op muren, elektriciteitsmasten, in bomen, op vervallen huizen en op verkeerspleinen. De volgende dagen brengen we diverse bezoeken aan de Taag, bij voorkeur tijdens eb. Prachtige nevengeulen met foeragerende grutto’s, regenwulpen en wulpen. Tijdens een wandeling door Alcochete een groep van zeker duizend flamingo’s. Tijdens eb lopen er ook tientallen mensen op het slik. Zij verzamelen schelpen die zij vervolgens weer te koop aanbieden aan de diverse restaurants.

“Where are the kittens”

In de loop van de week bezoeken we de zoutpannen bij Samouco en rijden langs de zijrivieren van de Taag waar we regelmatig over-

Op het Iberisch schiereiland overwinteren jaarlijks zo’n 400 visarenden. (foto; Jacques van der Neut)

winterende visarenden zien. De laatste jaren blijven er op het Iberisch schiereiland al zo’n 400 visarenden ‘hangen’. Voordat je het weet is zo’n week echter alweer voorbij. Helaas. Op de laatste avond is de auto gepakt, maar Ruben zit met iets…op de Quinta loopt een zwerfkat en getuige de bebloede flanken heeft het dier waarschijnlijk ergens jongen ter wereld gebracht, maar waar? Aangezien Ruben de kat vaak rond onze huurauto ziet, vermoedt hij dat ze in onze auto liggen! Onder de motorkap wordt intensief speurwerk verricht en alle gaten en kieren worden met zaklantaarns onderzocht, maar leiden niet tot het gewenste resultaat. Dan roept Ruben een van zijn honden erbij en hij zegt indringend tegen het dier op fluisterende toon “where are the kittens?” Het hondje kijkt zijn baas aan en houdt zijn kop scheef. Die twee begrijpen elkaar, dat is duidelijk. De hond zakt door zijn poten en kruipt onder de auto, maar begint niet te blaffen. Blijkbaar toch geen nest met jonge katten in onze auto. De volgende ochtend gaan we op tijd weg en rijden weer terug naar de luchthaven in Lissabon.